REPLACEMENTS

De eerste vier platen van de legendarische, uit Minneapolis afkomstige Replacements waren al enige tijd niet meer leverbaar; typerend voor deze groep die geheel onterecht bleef steken in een cultstatus. Gelukkig is men bij Restless Records wakker genoeg deze pophistorische omissie te herstellen. Reeds in ‘79 opgericht in de klassieke bezetting debuteren ze in ‘81 met het sterk op de USA-hardcore en Husker Du in het bijzonder geënte Sorry Ma Forgot To Take Out The Trash. Al spoedig komt het songschrijvertalent van Paul Westerberg naar voren. Opvolger Stink vervolgt de lijn van het debuut, maar kent in Go de eerste Westerberg-klassieker. Zijn tijd ver vooruit (de grunge scène zal later met zijn blauwdruk goede sier maken) weet Westerberg voor het eerst de gevoelige snaar te raken met zijn melancholieke, door alcohol aangetaste stem. De band raakt steeds ingespeelder en gaat het experiment steeds minder uit de weg. Op Hootenanny is voor het eerst sprake van het klassieke Replacements-geluid: een muur van gitaren op een lome basis die gedragen wordt door Westerbergs rauwe vocalen. Rommelig is de plaat wel, iets waar de band mede door een chronisch gebrek aan discipline hun hele carrière last van zal hebben. Het vierde album is eindelijk de eerste classic. Met vijf sterren songs als Unsatisfied en Sixteen Blue begint de aanhang van de groep te groeien en ligt de toekomst open. De groep maakt op een major label nog een viertal albums (met Please To Meet Me als artistiek en Don’t Tell A Soul als commercieel hoogtepunt) al geldt de laatste plaat All Shook Down meer als een Westerberg solo-album. Bassist Tommy Stinson zit tegenwoordig in Guns ‘n Roses (!) en met broer Bob (reeds in ‘87 ontslagen) is het slecht afgelopen; een jarenlange drank en drugsverslaving moest hij in ‘95 met de dood bekopen.