Nadat Sonic Youth in 2011 samen met het huwelijk van Thurston Moore en Kim Gordon strandde, had eerst genoemde blijkbaar wel weer zin in een fris nieuw bandje. Vorig jaar verraadde de eerste vrijgegeven track Burroughs al dat we het niet zo heel ver uit de hoek hoefden te zoeken die we van Sonic Youth al kenden. Dit volledige album bevestigt dat vermoeden, al worden lang niet altijd dezelfde hoogtes bereikt. Hoewel het verleidelijk is om allerlei theorieën over Moores persoonlijke situatie los te laten op deze plaat doet hij eigenlijk vooral gewoon waar hij al jaren goed in is: compromisloze songs maken met volop ruimte voor dissonante melodieën en zanglijnen die het midden houden dus een vreemd soort troost en puur ongemak. Wel even met een tandje meer dan we de laatste jaren van hem gewend zijn, waardoor het met gemak in van de hardere platen is die we in tijden van Moore hebben gehoord.
