STUURBAARD BAKKEBAARD

De liefhebbers van ‘complexe, lastig te doorgronden rockmuziek waar je best moeite voor moet doen’ wisten het allang: Stuurbaard Bakkebaard (SBBB) uit Eindhoven is een opmerkelijk trio. De eerste drie albums (Whistle Dixie, Mercedes en Chuck) waren vervreemdend, vuig, jazzy, hoekig en klonken impulsief. Maar bleken op een rare manier toch ook toegankelijk door die voorgoed-in-brein-nestelende refreintjes en hypnotiserende gitaarriedels. Een wonderlijke combi die er bij de trotse diehards in ging als koek. Muziekminnend Nederland smikkelde volop. Maar toen kwam album nummer vier: L’Amour. Zonder het oorspronkelijke drietal (Onno Kortland, Timo van Veen, Marc Koppen) te kort te doen: de toevoeging van scratcher /geluidskunstenaar/dj DNA (Arjen de Vreede) is met recht een briljante zet geweest. Deze extra muzikale laag verbreedt de composities (kan dat nog?) en vermengt het veelal akoestische spectrum erg soepeltjes en verrassend automatisch met het elektronische genre. Natuurlijk zijn de welbekende ingrediënten van de muzikale SBBB-brouwels gelijk gebleven. De band kneedt de manie van Beefheart (Oehoe), de waanzin van dEUS (Cuba), het brommende van Waits (Please) en de muzikale gekte (White Daughter) van de Evil Superstars tezamen en bakt daar een eigen potje van. Nu echter strooit DNA daar ook nog eens zijn smaakvolle eigenzinnige kruiden over heen en worden muzikale smaakpapillen extra heftig geactiveerd. Soms proef je Soulwax (Deutsches K), dan weer Primus (Analia) en zelfs de Beastie Boys (Pimp My Funky Brain). Het maakt L’Amour tot een zeer divers resultaat waar de liefhebber helemaal voor zal gaan. En die liefhebber kan overal zitten, de nickname SBBB klinkt alvast lekker internationaal. Met recht een prachtige L’Amour du Monde, dus!