AKIKO YANO

Voor het eerst ooit wordt dit iconische livealbum buiten Japan uitgebracht, door het eigenzinnige label WeWantSounds. Akiko Yano is inmiddels alweer zeventig jaar oud, maar toen ze nog maar begin twintig was, trad ze al op met de getalenteerde muzikanten die later Yellow Magic Orchestra zouden vormen: Haruomi Hosono, Ryuichi Sakamoto en Yukihiro Takahashi. Akiko Yano stond bekend om haar unieke songwriting, veelzijdige zang en haar manier om genres in de blender te gooien - van pop tot jazz en van funk tot experimenteel. Yano is een geschoold klassiek pianist, maar koos later voor een meer popgerichte richting. Toch hoor je haar fenomenale pianokunsten ook op dit album terug. Het album is volledig live opgenomen in 1979, maar klinkt uitzonderlijk goed, met name dankzij deze mooie remaster. Een bijzonder stukje Japanse muziekgeschiedenis!

Interview Akiko Yano
Het is september 1978 in Tokyo en op het podium staat een jonge Akiko Yano en achter een groot rood gordijn staat haar arsenaal van toekomstige Yellow Magic Orchestra-soldaten: Haruomi Hosono, Ryuichi Sakamoto en Yukihiro Takahashi. En Tatsuro Yamashita en Minako Yoshida. Helemaal alleen voor zo’n groot gordijn, met alle aandacht alleen op jou gericht, dat moet toch vreselijk eng zijn voor zo’n jong meisje. Nou, wat haar betreft viel dat wel mee. Yano was nog maar net een twintiger en stond al bekend om haar inventieve muziek, waarin ze een mix maakte van pop, jazz, funk en later experimentele synths. Ook had ze al lang een aantal jaar solo-ervaring. Het was natuurlijk wel extra leuk wanneer uiteindelijk het gordijn openging en haar nabije vrienden verschenen; het publiek ging uit zijn dak. Als fan van ‘Japanse shit’ (niet mijn woorden, maar omschrijft de breedte van de interesse best goed) was ik erg enthousiast dat ik deze iconische vrouw mocht spreken. Via een videogesprek sprak ik met haar over het live-album 7 O’Clock in Tokyo, dat dit bijzondere moment in de (Japanse) muziekgeschiedenis heeft afgebeeld. (Door: Tatum Luiten)

Kinderlijke levendigheid
Yano’s aanmoedigende stem maakt de missie duidelijk aan haar ijzersterke troepen. Op hun beurt klinken de klanken van hun plan de campagne. Het gaat een geweldig avontuur worden, vol met spanning, sensatie en kinderlijke verwondering. Zo kondigt het nummer God’s Loyal Love de toon aan van het concert. De levendige fabelwereld van wormpjes en gordeldiertjes in de teksten geeft een kijk op de wereld vergelijkbaar met die van een inspirerend kinderboek. En de band zorgt er met hun kundige uitvoering voor dat zelfs volwassenen weer in het hoofd van een kind kunnen kruipen. Hierdoor is de link met de hoes makkelijk gemaakt en ik vroeg Yano wie het kindje op de voorkant was. Lachend zegt ze: ‘Actually, that’s my son! He was cute then… but he’s in his fifties right now.’ Daarnaast schuilt er achter het kindje nog meer symboliek. Ze vertelde me dat de hartslag die op de schermen te zien was wel een goede representatie was van de levendigheid van de muziek. En die levendigheid zit hem onder andere in de lol die van de muziek afspat, waaronder Yano die Takahashi’s syndrumsolo nabootst als ‘pew pew, pew, pew pew'.

High School Drop-Out
Yano is getraind op klassieke piano van een jonge leeftijd en switcht als tiener naar populaire muziek, maar haar virtuoze pianospel blijft de basis. Ik vroeg haar hoe ze eigenlijk in contact was gekomen met de YMO-artiesten. Lachend zegt ze: ‘I was a high school drop-out’. Ter vervanging van haar middelbare schooleducatie bewoog ze zich in haar tienerjaren in dezelfde cirkels als het toekomstige Yellow Magic Orchestra en liet ze zich doceren door de muzikanten in de Tokyo-muziekscène. Op haar 18e ontmoette ze, via-via, Haruomi Hosono, voor wie ze mocht spelen. ‘He liked me and I liked him. So that was me getting into the music circle. 7 O’clock in Tokyo is kind of the symbolic way to show this particular circle of the Tokyo music scene.

Nieuwe geluiden
Vanaf het tweede album begint ze al te experimenteren met synthesizers: ‘I always loved to explore the new things for myself’. Ze zegt daarnaast dat ze geluk had dat ze in een cirkel zat met mensen die deze ontwikkelingen ook interessant vonden. ‘It’s like floating on a tide and we're on the same boat’. Ze waren er vroeg bij; met het gros van de synthpop die zich pas in de jaren 80 vestigt. Maar nieuwe ontwikkelingen worden niet altijd goed in acht genomen. Moest het publiek niet wennen aan die bliepjes en bloepjes? ‘The music was new, and new to anybody. But we were a good band and eventually the audience was convinced that this was good music played by a good band. Back then we didn’t have Pro Tools, so what you hear on the record is what we played. Sometimes I sang out of pitch, but it’s all in the music.’ En goed klinken, dat doet de plaat ongetwijfeld.

Renaissance
Ondanks zijn cultstatus was 7 O’clock in Tokyo moeilijk verkrijgbaar buiten Japan, tot nu. Dit is te danken aan een ware heropleving die is ontstaan voor Japanse popmuziek uit eind jaren 70 en 80. Genres als city-pop, jazz-pop, funk en de afstroming techno-kayo (waar Akiko Yano met haar album Taidama (1981) een van de grondleggers van is) komen opnieuw in de spotlight. Hoe niche het ook klinkt, deze muziek heeft een wijd bereik, mede door nummers die bekend worden door TikTok en een hele actieve internetcommunity. Toch best bijzonder dat de muziek die je bijna 50 jaar geleden gemaakt hebt een renaissance ondergaat. En zo ziet Yano dat ook. ‘I’m so grateful, especially with the younger generation after all these years. The music was so strong and I am so glad that many people could feel the power of the music.’ En dit was ook het grootste compliment dat ik haar wilde geven. Wanneer je muziek ook na 5 decennia aan ontwikkeling nog steeds staat en wordt bewonderd, dan heb je ongetwijfeld iets goed gedaan.

Naast 7 O’clock in Tokyo zijn ook een aantal van haar andere iconische albums uit de 70 en 80 bij ons verkrijgbaar! (Japanese Girl Feat. Little Feat, Iroha Ni Konpeitou, To Ki Me Ki, Gohan Ga Dekitayo, Tadaima, Ai ga Nakucha ne.)