KNEECAP

Ik geef het je te doen; vanwege de controverse tussen Mister Orange Head vs. de opvattingen van de band kon Kneecap geen (2) uitverkochte concerten in the Big Apple geven September afgelopen jaar ('25), waarbij kwam dat een van de bandleden (Mo Chara) voor drie aanklachten terecht moest staan in de stad die voor de band Kneecap niet hun hoofdstad is :-).
Juist in deze turbulente, hectische tijd creëerden zij de songs voor dit album. Én wát voor album, 'n absoluut briljant pakkende en speelse plaat, waar je van kunt genieten ongeacht je politieke overtuigingen. En verre van 'n scheldwoord album zoals hun vorige.
Met dit album bewijzen zij geen eendagsvliegen te zijn die voor consternatie zorgen. Het album vangt de vrolijkheid en uitgelatenheid die de kern vormen van hun liveoptredens.
Er 'geldt' een soort 'wetmatigheid' in de popmuziek dat een eenmaal fenomenaal album niet meer overtroffen kan worden op wat aparte gevallen daargelaten; Mozart, Lennon, McCartney, Harrisson, Zappa, zzp-er Philip Glass (hij was loodgieter!) en 'n flink aantal anderen.....
Kneecap overtreft zichzelf hier met dank aan de fantastische productie van Dan Carey (Fontaines DC).
De gehele sfeer is een mix van old-school gangsta rap met de 'electronic punk', big beat aanvalskracht van the Prodigy destijds toen zij op hun hoogtepunt waren.
Jammer genoeg ben ik beperkt in het aantal woorden hier want er is nog zoveel méér over dit geweldige, fantastische album te vertellen.
Klassieker nú al.
Absolute Fine Art !
(Paul Maas)