Open main menu

winkelmandje

Geen artikelen geselecteerd
GRATIS VERZENDING CD’S VANAF 25,- LP’S VANAF 50,- OF AFHALEN IN DE WINKELS VAN PLATO EN CONCERTO VOOR 16:00 BESTELD MORGEN IN HUIS

Recensie

Als je met de muzikanten van Anouk en Chef’Special kan samenwerken, lijk je de perfecte begeleiding te hebben voor je eerste ep. Toch kiest Tamara Woestenburg niet voor de ‘makkelijke’ weg. Ze heeft met The Parents trouwens al haar eigen band gehad. Met haar sterke stem kan de singer/songwriter zich uitstekend redden.

De eerste ep, simpelweg EP getiteld, is dan ook een persoonlijke plaat geworden. Dankzij haar intense stem vliegen de emoties je om de oren. Titels als How I Miss You en I Guess I’m Falling In Love spreken voor zich. Met de muziek en stem perfect in balans vertelt ze over het verliefd zijn.

Tamara’s vocalen bepalen echter wel waar die sound heen gaat. Met een prima begeleidingsband worden de uithalen van de Rotterdamse zangeres passend aangevuld. Zelfs als ze op het punt staat te ontploffen zoals in Bang Bang, knalt deze song tussen de eerdergenoemde liedjes als twee geliefden. Beginnen de liedjes nog zo lief, ze zitten vol passie en beleving.

Met de Grote Prijs van Zuid-Holland 2010 en een mooie diploma van het Rotterdamse conservatorium op zak weet Tamara te kiezen voor die catchy momenten in haar songs. Niet op de makkelijke manier maar met durf en enthousiasme. Zo komt ze elke keer fris uit de hoek en het levert bijzondere melodieën op.

Het mooiste voorbeeld is Wasteland waarin uiteraard haar sfeervolle stem centraal staat. Hier hoor je ook weer verschillende invloeden terug zoals Björk, Tori Amos en Portishead. Haar stem wordt gedragen door een uiterst romantische compositie inclusief accordeon, hobo en piano. Het intermezzo gaat zelfs richting het klassieke à la Schubert. De sneeuw smelt en alles krijgt weer kleur.

Deze positieve sfeer blijft verder stralen in het experimentele Radiohead-achtige Sundial. De muziek is opbouwend en expressief, terwijl afsluiter I Cried So Much I’m Thirsty nog maar eens de diversiteit van La Woestenburg aantoont. ‘Music doesn’t move me no more’ zingt ze, terwijl de kracht van haar stem Jeff Buckley en Sam Brown doen weerklinken.

(bron: www.popunie.nl)

Tamara Woestenburg - How I miss you (Rotown) from Tamara Woestenburg on Vimeo.

Door Redactie op 2012-03-01

nieuwsbrief