GORDON, KIM

Play Me is het derde solo-album van Kim Gordon. De componiste/bassiste/zangeres die ooit mede-oprichter was van Sonic Youth, is weliswaar al bijna 73 jaar, maar bewijst met haar solowerk steevast dat haar muzikale aanpak draait om vernieuwing. Combineerde ze bij haar solodebuut ‘No Home Record’ moderne rap met snelle ritmes, ‘The Collective’ klonk zwaarder en donkerder. Bij dit derde album (wederom gemaakt met producer Justin Raisen) is de diversiteit zo mogelijk nog groter. Het draait om jazzy klanken (Play Me), om uitwaaierende soundscapes (Girl With A Look), om knip en plak-noise (No Hands) om rap (Black Out, Dirty Tech) om vervormde new wave (Not Today). De teksten zijn zwartgallig maar toch ook grappig en gaan over AI, over puissante rijkdom en over te teloorgang van de democratie. Busy Bee begint met een dialoog waarbij een dame (Julia Cafritz) gevraagd wordt of ze ooit niet in de band STP zat. Haar gevatte antwoord: ‘Yeah, those boys are lucky that we broke up when we did.’ Niet de Stone Temple Pilots dus, dit gaat over de vrouwelijke punkband STP. Kim Gordon was producer van hun EP en werkte later met haar samen (Free Kitten). Het nummer krijgt een rauw vervolg met een drumpartij (van Dave Grohl) waar Kim de titel en de lyrics lekker zwoel overheen rapt. Daarna volgen enkele duistere rap-jams elkaar op. De kale beats en de typische Gordonvocalen worden kunstzinnig gelardeerd met donkere samples en rauwe gitaarlagen. Twaalf compacte nummers verder, is de conclusie logisch: de experimenteerdrift spat er vanaf. (Dennis Dekker)