FLEA

Flea kennen we natuurlijk als de excentrieke bassist van (de) Red Hot Chili Peppers, de unieke en immense rock 'n roll mega-act. In 1982 richtte Flea RHCP op samen met zijn vriend Anthony Kiedis en sindsdien hebben zij gezamenlijk het uiterst glibberige, steile en rotsige pad naar status en rijkdom succesvol beklommen. Tijdens die klim groeiden zij uit van wanstaltige, ongeleide projectielen tot ervaren en verantwoordelijke popidolen met gezinnen en kinderen. En nu, na bijna 50 jaar dampende, acrobatische baspartijen en wereldwijde volle stadions, achtte Flea de tijd rijp voor een opvallende ode aan zijn jeugd en zijn vroegste muzikale liefde: de jazz. De in Melbourne, Australië geboren Michael Peter Balzary werd als vroege tiener door zijn vader in aanraking gebracht met de jazzmuziek van onder andere Miles Davis. Voordat Flea punk ontdekte en dat stevig omarmde, luisterde hij naar jazz en speelde hij trompet. Op zijn eerste volledige soloplaat Honora speelt hij niet alleen (contra)bas, maar ook trompet en neemt hij de zang en de spoken words voor zijn rekening. In de aanloop naar het album heeft hij twee jaar flink geïnvesteerd in het bespelen van het blaasinstrument en oefende hij zelfs door gedurende de wereldtours van de Red Hot Chili Peppers. Het resultaat is een door Flea zelf gecomponeerd en gearrangeerd album dat hij opnam met een hechte, ervaren groep jazzmusici. Daarnaast zijn er gastbijdragen te horen van Thom Yorke (Radiohead) en Nick Cave. Op Honora horen we een ingetogen en bevlogen Flea die de muzikale erfenis uit zijn jeugd op een respectvolle wijze eert en tegelijk vernuftig injecteert met hypnotische grooves en electronica. (Menno Valk)