TINARIWEN

De woestijnblueslegendes van Tinariwen komen na bijna drie jaar stilte weer met een prachtig nieuw studioalbum. De plaat is gemaakt in een onrustige tijd voor de band. Zo moest de band een tournee in de Verenigde Staten cancelen door nieuwe reisrestricties. Daarnaast was de band gedwongen om naar Algerije te verhuizen vanwege onrust in thuisland Mali. De band zegt zelf met Hoggar terug te keren naar haar Tuareg roots. De plaat is eerbetoon aan het nomadische bestaan in de woestijn. Hoggar klinkt een stuk intiemer dan de vorige paar albums. De nummers klinken alsof ze bij het kampvuur zijn geschreven. Op het album werkt de band ook samen met meerdere Tuareg muzikanten. Zo is bijvoorbeeld medeoprichter Diarra na 25 jaar weer te horen op een Tinariwen plaat. Ook keren er een aantal zangeressen terug in de band. Daarnaast is er ook ruimte voor de nieuwe generatie met onder andere Sudanese zanger Sulafa Elyas. Goede zang vol gevoel is een constante op dit album. Je hoeft geen Tamasheq (de inheemse Tuareg taal) te kunnen om omver geblazen te worden door aangrijpende nummers over verdeeldheid binnen Touareg stammen en de desastreuze aanwezigheid van Russische huurlingen in Mali. (Nijs Flesseman)