ELLIS, DOVE

singer-songwriter | Ierland | mooie stem
Slechts een handjevol demo’s. Dat is alles wat Dove Ellis nodig had om de grote platenlabels een rij te laten vormen. Allemaal wilden ze een stukje van de jonge, Ierse singer-songwriter. De hype was dus al groot voordat er überhaupt muziek van Dove Ellis uit was. En dat terwijl hij nou ook niet bepaald graag de spotlights op zich gericht heeft. Het liefst blijft hij mysterieus, stilletjes op de achtergrond. Geen wonder dat zijn debuutalbum eind 2025 zonder al te veel opsmuk werd uitgebracht in december, te laat voor de jaarlijstjes, niet bepaald een maand waarin veel artiesten een album uitbrengen. Het was er gewoon, ‘Blizzard’. Een prachtig debuutalbum vol melancholische folkrock, met een duidelijke hoofdrolspeler: de wonderschone stem van Ellis. Al vanaf de eerste single werd hij in één adem genoemd met Jeff Buckley. Een vergelijking die je het liefst niet snel maakt, maar in dit geval simpelweg niet te vermijden is. De stem van Dove Ellis beweegt simpelweg op dezelfde, breekbare manier door de muziek. En dan nog de muziek zelf. Hij brak door met zijn optredens in The Windmill, waar de experimentelere bands van de laatste jaren ook doorbraken (denk aan black midi, Black Country, New Road), en is dus niet vies van een spannende left-turn. Zijn fragiele folkrock kraakt op precies de juiste manieren. De tempowisselingen en zachte outro op ‘To The Sandals’, het experimentele en maximalistische ‘Heaven Has No Wings’, allemaal vormen ze welkome uitstapjes van zijn indiefolkliedjes. Precies op de juiste momenten en manieren. Deze 22-jarige Ier is onder totale controle van zijn artiestschap. Nu al. Laat het niet langs je glippen. Van deze man gaan we nog zoveel horen. (Daan van Eck)