COXON, GRAHAM

Blur is en blijft het moederschip, maar Graham Coxon heeft altijd de vrijheid gehad om zijn eigen muzikale pad te volgen. Naast hand- en spandiensten voor Duran Duran, duoproject The Waeve en het componeren van filmmuziek is Castle Park alweer zijn negende soloplaat. Geen gloednieuw werk om mee te beginnen; het gaat om een verloren album uit 2011 dat op de plank bleef liggen omdat Blur rond die tijd weer actief werd. Gelukkig is er nu een officiële release, want Castle Park is zomaar een van de betere platen van Coxon. Waar hij op ander solowerk nogal eens uit de bocht vloog (te rusteloos, te rauw, te lo-fi) ligt nu de nadruk op liedjes. Leuke, fijne, charmante typisch Britse liedjes die raakvlakken hebben met The Kinks en, ja, Blur ten tijde van Modern Life Is Rubbish. Hoogtepunten zijn er genoeg: het überzonnige Alright, het jachtige When You Find Out (hallo sixties!) en huppelende There’s a Little House. Het tweede deel van de plaat is wat experimenteler, maar niet minder mooi. Luister maar eens naar het ontroerende Mélodie Pour Christine dat zo op een soundtrack van een film over de Middeleeuwen had kunnen staan. Castle Park is geproduceerd door Ben Hillier (Think Tank). Maar met die plaat van Blur heeft Castle Park weinig van doen. Gelukkig maar, want deze is stiekem veel leuker. (Peter van der Wijst)