LOATHE

De rivaliteit tussen Manchester en Liverpool gaat verder dan The Theatre of Dreams en The Kop. Waar Anfield juist luider en luider zou zingen, zou de havenstad het na 1970 op muzikaal vlak steeds vaker afleggen tegen de Mancunians. The Beatles werden een vloek na een zegen voor opkomende bandjes - misschien zelfs een verboden woord. Toch borrelde ondergronds een tegendraadse post-punk scene op, die in het nieuwe millennium eindelijk volledig tot uitbarsten weet te komen. Uit de Pool of Life is namelijk eindelijk weer een band gerezen waar je U tegen kan zeggen: Loathe! Het viertal verstaat de kunst om de keiharde riffs van metalcore te koppelen aan de meditatie van shoegaze en ambient. Noem het metalgaze, noem het alternative metal. Feit is dat er op Loathe geen maat staat. In een genre dat zich meestal schuldig maakt aan overproductie, hak-op-de-tak-wendingen en simpel effectbejag, schrijven zij nummers die daadwerkelijk genre overstijgen. Op Stranger To You klinken ze bovendien gruiziger dan ooit - met lage e-snaren die je gewoon door je speakers hoort trillen (70s bass booster adepten kunnen hun lol niet op). Tegelijkertijd durven ze steeds meer het liedje op te zoeken, wat resulteert in een plaat die nog meer emotioneert, vervoert en verbaast. Fans van het aller-allereerste uur zullen de riff-ratio misschien te laag vinden, daar er onder de streep iets minder breakdowns te vinden zijn. Maar geloof me: het komt het geheel zo enorm ten goede. Het is een wereldprestatie hoe ze zo’n furieuze mengelmoes aan geluiden (van drone tot techno tot new age tot pop tot jazz tot keiharde metal) tot een kloppend organisme weten te maken. Dat ze een hit kunnen schrijven, wisten we al door Is It Really You? (2020). Met Fangs doen ze het dunnetjes over. Gifted Every Strength was al de single van vorig jaar - kijk niet raar op als ik dat in 2026 weer roep, nu ‘ie op plaat is verschenen. Om nog maar niet te spreken over de verrassende bijdragen van de Londense jazzscene (Mansur Brown & Jordan Rakei). Als Turnstile vorig jaar de reden was dat punk richting de mainstream bewoog, kan door Loathe de metal niet achterblijven. (Stef Mul)