STAPLES, VINCE

Vince Staples is helemaal klaar met de VS. Dat hoor je luid en duidelijk op het nieuwe Cry Baby, een hiphopalbum waar de punk vanaf druipt. Geen ingetogen beats deze keer, maar rauwe elektrische gitaren en knallende drums. Die nieuwe livesound staat Vince als gegoten en matcht verrassend goed met zijn cynische flow. Al is het wel even schrikken na Dark Times, een album dat vol zelfreflectie zit. Daar is nu absoluut geen tijd voor. Hij snijdt zonder enig blad voor de mond maatschappelijke onderwerpen aan als politiek, racisme en wapengeweld. Vince richt zich zelfs direct tot Trump, die bijzonder onflatteus op de albumhoes staat. Want hé, “honesty's the best policy”. Het hele album is doordrenkt van woede, angst en bovenal: urgentie. Vince heeft dan ook geen tijd voor voorspel en trapt het album af met de keiharde leadsingle ‘Blackberry Marmalade’, die je meteen wakker schudt. Nog zo’n banger is ‘The Running Man’, die door de vette drum-and-bass-beat écht klinkt als een achtervolging. Toch klinkt niet alles boos en gevaarlijk. Op de rustigere single ‘White flag’ legt Vince uit dat frustratie zich soms juist in wanhoop uit. Kortom, Cry Baby is een fantastische plaat met een dijk van een boodschap. (Steven van Gammeren)

Vince Staples’ seventh studio album, Cry Baby, is a bold, confrontational pivot for the Long Beach artist. Moving away from the subdued, jazz-tinged introspection of his previous projects, this Loma Vista Recordings release turns his focus entirely outward. Backed by structured live instrumentation, the record trades classic hip-hop loops for sharp, rock-laden riffs to process the chaotic cycles of modern American socio-political tumult.