ALLEN, LILY

Het is al even geleden dat Lily Allen in het nieuws was vanwege haar muzikale prestaties. Bracht ze in 2006 het sublieme debuut Alright, Still uit, het laatste jaar wilde de (Engelse) roddelbladen van haar graag een nieuwe Amy Winehouse maken. Alleen maar verhalen over drank- en drugsmisbruik, haar miskraam en onzinnigheid over shopverslavingen en zo. Het beste antwoord hierop is The Fear, de niet minder dan briljante eerste single. Dit nummer wordt voorafgegaan door Everyone’s At It, waarin ze laat horen dat het tweede album grootser en dansbaarder klinkt dan het debuut. Waar Lily zo goed in is, is die supergladde nummers te voorzien van messcherpe teksten. Om die reden is Not Fair leuk, niet door het cowboythema-tje. Fuck You geeft George W. Bush een goeie trap na. Ze laat zich nog één keer van haar slechte kant zien in Never Gonna Happen (met accordeon!), maar Back To The Start en He Wasn’t There laten wel degelijk haar zachte kant zien. Dat levert een album, dat in eerste instantie vederlicht klinkt, maar per luisterbeurt groeit. Verantwoordelijk voor het feit dat het een mooi geproduceerde, en toch volwassen popplaat is geworden is Greg Kurstin, bekend van The Bird And The Bee.