Het is de soulvolle aanpak die de rock-’n-rollsongs van deze Amerikaanse band zo kenmerkend maakt. Ik doel dan vooraleerst op die veelzijdige stem van de overtuigende zanger. De stem die soms hoog en iel en fragiel is, maar minuten later weer fors en ferm en af en toe zelfs schreeuwend kan zijn. Die stem die vaak gecombineerd wordt met zwoele (vrouwen)koortjes, wijd uitwaaiende violen en sexy handklapjes. Voeg daarbij een fikse dosis verzengende gitaarriffs, knetterende drumpartijen en ronkende bastonen en The Afghan Whigs is volledig geduid. Heel eerlijk? Dat is bij dit tiende album Soft Control niet anders. Maar ja, dit is aan de andere kant ook de kracht van de band die de afgelopen jaren vooral draait om de eerder genoemde frontman Greg Dulli. En waarom zou je een recept veranderen als het na veertig (!) jaar nog altijd verrukkelijk smaakt? Al bij de dampende opener Jungle Roux zijn de klapjes en de vrouwenkoortjes niet van de lucht. House Of I, My Lover en 77 hebben verzengende riffs en gierende solo’s. En Duvateen, A Simulation, Loose Talk en Memphis, Texas worden gedragen door Dulli’s korrelige schuurpapier-vocalen. Wat wil je nog meer? Nou, een eervolle vermelding voor die andere twee nummers The Deepest Part Of The Darkest Sorrow en Mariah Luster misschien? Topalbum, kortom. (Dennis Dekker)
Brand new studio album from iconic Ohio rock band The Afghan Whigs. Album features 10 new songs that feature the band iconic of soulful gritty rock, with frontman Greg Dulli’s vocals sounded as emotive and unique as ever.
Soft Control features singles “House Of I” and “Duvateen” and comes as the band celebrate their 40th year.