DHARMA CHAIN
SOME KIND OF PURE STATE
Label: SPINDA
Releasedatum: 05-06-2026
Herkomst: EU
Item-nr: 4894483
EAN: 7867795795435
Levertijd: Gemiddeld 28 werkdagen
Recensie
Interview The Dharma Chain (Gespot-rubriek Mania 428)
Deze editie van onze Gespot-rubriek staat in het teken van de bijzondere band The Dharma Chain. Onze schrijver Said spotte de groep live in Madrid en kreeg na de show de kans om hen enkele vragen te stellen – én nog wat tequila met ze te drinken. Tot voor kort waren hun platen in Nederland niet verkrijgbaar, maar daar lijkt binnenkort verandering in te komen met de release van hun nieuwste werk, Some Kind Of Pure State. Hoog tijd om kennis te maken met deze neo-psychedelische shoegazers! (Interview door: Said Ait Abbou)
Jullie eerdere werk was meer folk-georiënteerd, waar latere werken meer richting psychedelisch, shoegaze en stonerrock gingen. Hoe zou je de sound van het nieuwe album beschrijven?
Het eerste album, Angry Young Folk, werd grotendeels geschreven tijdens de coronapandemie door twee van de toenmalige kernleden, terwijl we in isolatie zaten en niet echt samen konden repeteren. Je kunt het nog steeds beluisteren op Bandcamp. In die tijd waren we sterk beïnvloed door bands als The Brian Jonestown Massacre, dus de muziek had een veel meer ingetogen folk-psychedelische sound. Dit nieuwe album voelt veel doelbewuster en samenhangender aan. Het is in de kern nog steeds psychedelisch, maar het put ook uit shoegaze, postpunk, krautrock en hiphopritmes. Iedereen brengt heel verschillende invloeden in de band, dus het is moeilijk om het album in één genre te plaatsen. Het beweegt zich door veel verschillende energieën en emoties. Er zijn zware momenten, hypnotische momenten, rustigere, intieme stukken – er is voor ieder wat wils. We hebben deze keer meer risico's genomen en meer ingezet op experimenteren in plaats van te proberen iets veiligs of rechttoe rechtaan te maken.
Welke artiesten inspireren jullie?
Eerlijk gezegd zijn er te veel om precies te benoemen, omdat we allemaal uit behoorlijk verschillende muzikale werelden komen. Aidans drumspel heeft een sterke hiphop-sensibiliteit, Giulia brengt veel metal- en prog-invloeden mee, Amanda groeide op met rock-'n-roll en garagerock, en Ben voelt zich meer aangetrokken tot triphop en neo-psychedelische muziek. Er is zeker ook overlap, die werelden lopen meer in elkaar over dan dat ze los van elkaar staan. Maar als we een paar artiesten zouden moeten noemen die voelen alsof ze in ons gedeelde DNA zitten, dan zouden dat zijn: Portishead, The Jesus and Mary Chain, The Black Angels, Ride, Massive Attack en DIIV. Ik denk dat het interessante is dat we niet allemaal naar dezelfde muziek luisteren, waardoor de band uiteindelijk een vreemde smeltkroes van invloeden wordt.
Hoe ziet het songwritingproces eruit voor het nieuwe album?
Vanaf het begin waren we het erover eens dat de band volledig democratisch moest zijn. Meestal komt iemand met het geraamte van een nummer – misschien een riff, een akkoordenschema, een tekstidee of een demo – en dan breekt de band het volledig af en bouwt het samen weer op. De regel is: zodra je een nummer in de band brengt, moet je de controle over het eindresultaat loslaten.
Dat betekent dat nummers vaak compleet anders klinken dan hoe ze begonnen, maar het betekent ook dat elk nummer onze persoonlijkheden en invloeden in zich draagt. Muzikaal gezien komt de instrumentale ontwikkeling meestal eerst, waarna de tekst zich later ontwikkelt, hoewel het nooit echt lineair is. Er zijn momenten geweest dat Amanda (vocals, gitaar, synths) oude notitieboekjes en fragmenten die ze jaren geleden schreef erbij pakte als die plotseling pasten bij de emotionele sfeer van een nieuw nummer.
Wat is de beste setting om naar het nieuwe album te luisteren?
Er zijn nummers voor in de bar, nummers voor lange autoritten, nummers om 's nachts om 3 uur naar het plafond te staren, en misschien zelfs midden in een apocalyps. Maar eerlijk gezegd is de beste manier om het album te beleven live. Dan komen de nummers pas echt tot leven — luider, rauwer en emotioneler.
Deze editie van onze Gespot-rubriek staat in het teken van de bijzondere band The Dharma Chain. Onze schrijver Said spotte de groep live in Madrid en kreeg na de show de kans om hen enkele vragen te stellen – én nog wat tequila met ze te drinken. Tot voor kort waren hun platen in Nederland niet verkrijgbaar, maar daar lijkt binnenkort verandering in te komen met de release van hun nieuwste werk, Some Kind Of Pure State. Hoog tijd om kennis te maken met deze neo-psychedelische shoegazers! (Interview door: Said Ait Abbou)
Jullie eerdere werk was meer folk-georiënteerd, waar latere werken meer richting psychedelisch, shoegaze en stonerrock gingen. Hoe zou je de sound van het nieuwe album beschrijven?
Het eerste album, Angry Young Folk, werd grotendeels geschreven tijdens de coronapandemie door twee van de toenmalige kernleden, terwijl we in isolatie zaten en niet echt samen konden repeteren. Je kunt het nog steeds beluisteren op Bandcamp. In die tijd waren we sterk beïnvloed door bands als The Brian Jonestown Massacre, dus de muziek had een veel meer ingetogen folk-psychedelische sound. Dit nieuwe album voelt veel doelbewuster en samenhangender aan. Het is in de kern nog steeds psychedelisch, maar het put ook uit shoegaze, postpunk, krautrock en hiphopritmes. Iedereen brengt heel verschillende invloeden in de band, dus het is moeilijk om het album in één genre te plaatsen. Het beweegt zich door veel verschillende energieën en emoties. Er zijn zware momenten, hypnotische momenten, rustigere, intieme stukken – er is voor ieder wat wils. We hebben deze keer meer risico's genomen en meer ingezet op experimenteren in plaats van te proberen iets veiligs of rechttoe rechtaan te maken.
Welke artiesten inspireren jullie?
Eerlijk gezegd zijn er te veel om precies te benoemen, omdat we allemaal uit behoorlijk verschillende muzikale werelden komen. Aidans drumspel heeft een sterke hiphop-sensibiliteit, Giulia brengt veel metal- en prog-invloeden mee, Amanda groeide op met rock-'n-roll en garagerock, en Ben voelt zich meer aangetrokken tot triphop en neo-psychedelische muziek. Er is zeker ook overlap, die werelden lopen meer in elkaar over dan dat ze los van elkaar staan. Maar als we een paar artiesten zouden moeten noemen die voelen alsof ze in ons gedeelde DNA zitten, dan zouden dat zijn: Portishead, The Jesus and Mary Chain, The Black Angels, Ride, Massive Attack en DIIV. Ik denk dat het interessante is dat we niet allemaal naar dezelfde muziek luisteren, waardoor de band uiteindelijk een vreemde smeltkroes van invloeden wordt.
Hoe ziet het songwritingproces eruit voor het nieuwe album?
Vanaf het begin waren we het erover eens dat de band volledig democratisch moest zijn. Meestal komt iemand met het geraamte van een nummer – misschien een riff, een akkoordenschema, een tekstidee of een demo – en dan breekt de band het volledig af en bouwt het samen weer op. De regel is: zodra je een nummer in de band brengt, moet je de controle over het eindresultaat loslaten.
Dat betekent dat nummers vaak compleet anders klinken dan hoe ze begonnen, maar het betekent ook dat elk nummer onze persoonlijkheden en invloeden in zich draagt. Muzikaal gezien komt de instrumentale ontwikkeling meestal eerst, waarna de tekst zich later ontwikkelt, hoewel het nooit echt lineair is. Er zijn momenten geweest dat Amanda (vocals, gitaar, synths) oude notitieboekjes en fragmenten die ze jaren geleden schreef erbij pakte als die plotseling pasten bij de emotionele sfeer van een nieuw nummer.
Wat is de beste setting om naar het nieuwe album te luisteren?
Er zijn nummers voor in de bar, nummers voor lange autoritten, nummers om 's nachts om 3 uur naar het plafond te staren, en misschien zelfs midden in een apocalyps. Maar eerlijk gezegd is de beste manier om het album te beleven live. Dan komen de nummers pas echt tot leven — luider, rauwer en emotioneler.
