LEADBEATERS
JUICE IN THE CRANK
Releasedatum: 18-06-2026
Herkomst: NL
Item-nr: 4899622
EAN: 6156003013098
Levertijd: Wordt verwacht
Recensie
‘Juice In The Crank’ is het officiële debuutalbum van de Amsterdamse roots- en stringband Leadbeaters. Hoewel dit onstuimige gezelschap van vier, vijf of zes muzikanten – afhankelijk van wie en wanneer je exact telt – al langere tijd op overtuigende wijze hun snaren en stemmen laat harmoniseren, viel hun sound pas écht helemaal op zijn plek na een memorabele tour door de zuidelijke staten van de Verenigde Staten in 2023.
De ontelbare kilometers die daar zowel letterlijk als figuurlijk zijn gemaakt met jams, liveshows en andere inspirerende ontmoetingen, hebben in combinatie met de opgedane podium- en studio-ervaring in eigen land gezorgd voor een superstevige basis van waaruit de band nu trots hun allereerste langspeler lanceert.De harde kern van Leadbeaters bestaat uit Sander Borst op akoestische gitaar en zang, Thomas Olivier op contrabas en zang, Tony Sjef op mandoline en zang, en Moira Mirck op fiddle en zang. Regelmatig wordt dit viertal aangevuld met percussionist Martin de Ruiter (bekend als drummer van T99) en Alan McLachlan op de Telecaster gitaar (onder andere bekend van The Scene). Zij voegen zich puur bij de band omdat ze het fantastisch vinden om ongecompliceerd, ongedwongen en met ontzettend veel lol samen te spelen, waarbij er ondertussen zonder moeite een hoog technisch en muzikaal niveau wordt aangetikt.Aan de hand van de reis die de band aflegde tijdens hun trip door de Verenigde Staten, kan het unieke geluid van Leadbeaters tamelijk accuraat ontleed en geduid worden. De tour startte destijds in Knoxville,
Tennessee, midden in het iconische Appalachengebergte waar de oldtime en bluegrass oorspronkelijk zijn ontstaan. Daarna werden in dezelfde staat de country-hoofdstad Nashville en de bakermat van de blues, Memphis, aangedaan. De blues werd vervolgens nog wat verder uitgediept in de legendarische Mississippi Delta, waar de band onder meer speelde op het Delta Hot Tamale Festival in Greenville. Verder stroomafwaarts bracht de Mississippi de band naar New Orleans, de ultieme smeltkroes waar zo’n beetje alle oorspronkelijke varianten van de Amerikaanse rootsmuziek samenkomen. Tijdens een daaropvolgende show in een strandtent op Pensacola Beach in Florida, is er vervolgens een subtiele vleug Latijns-Amerikaanse cumbia over de Golf van Mexico gewaaid, recht in de muzikale gumbo van Leadbeaters. Die sound kreeg daarna nog een krachtige extra impuls op het Blackpot Festival in Lafayette, Louisiana; het hart van het cajun-gebied waar de band de Amerikaanse tour met een laatste optreden afsloot. De Amsterdamse punk-attitude die Borst en Olivier meebrengen vanuit hun gezamenlijke verleden in garage- en punkbands zoals respectievelijk The Skidmarks en Human Alert, geeft het geheel tot slot nog een flinke dosis pit en een stevige bite mee.Het album ‘Juice In The Crank’ kent hoofdzakelijk eigen interpretaties van oude traditionals die auteursrechtelijk aan niemand specifiek toegeschreven kunnen worden.
Met de nummers ‘Lead In My Pencil Blues’, ‘Dirt Rag’ en ‘So Glad I Brought My Shoe’ kent het album echter ook drie sterke eigen composities die naadloos aansluiten op dit historische bronmateriaal. Het weerspiegelt de indrukwekkende ontwikkeling die de band de afgelopen jaren heeft doorgemaakt: ze hebben de oorspronkelijke traditionele sound volledig omarmd, eigen gemaakt en naar het heden vertaald. Bijzonder in deze context om te benoemen is dat Tony Sjef de zoon is van Thomas Olivier, en dat ook Tom Borst steeds vaker met zijn vader Sander Borst op de planken staat; de muziek wordt binnen de band dus letterlijk van generatie op generatie doorgegeven, precies zoals dat al eeuwenlang gebeurt in de rijke folktraditie.Op ‘Juice In The Crank’ combineren de Leadbeaters deze onweerstaanbare americana roots-vibes constant met de ruwe, punky en akoestische energie die zo kenmerkend is voor hun liveoptredens. Dit uit zich in asymmetrische oldtime grooves (in jargon met een extra akkoord of tel ook wel crooked genoemd), opzwepende bluegrass shuffles, folky blues en melancholische doch dansbare cajun stomps. Stilstaan is bij dit album simpelweg geen optie, en dat is ook precies waar de hele plaat in de kern over gaat: beweging, altijd doorgaan (desnoods tegen de klippen op) en de motor van het leven draaiend houden met wat er ook maar voorhanden is. Met de release van ‘Juice In The Crank’ is de motor van Leadbeaters in elk geval volop op stoom.De fraaie albumcover is volledig ontworpen door de in Nederland woonachtige Amerikaanse striptekenaar en illustrator Charles Guthrie, die al sinds het begin al het artwork voor Leadbeaters verzorgt. De gedetailleerde tekening verbeeldt een vernuftige, mechanische, muzikale en tevens menselijk aangedreven machine die een T'fer – Cajun-Frans voor een triangel – tot resonantie brengt, een specifiek instrument waaruit eens te meer de liefde voor en de inspiratie uit de cajun-cultuur spreekt.
De ontelbare kilometers die daar zowel letterlijk als figuurlijk zijn gemaakt met jams, liveshows en andere inspirerende ontmoetingen, hebben in combinatie met de opgedane podium- en studio-ervaring in eigen land gezorgd voor een superstevige basis van waaruit de band nu trots hun allereerste langspeler lanceert.De harde kern van Leadbeaters bestaat uit Sander Borst op akoestische gitaar en zang, Thomas Olivier op contrabas en zang, Tony Sjef op mandoline en zang, en Moira Mirck op fiddle en zang. Regelmatig wordt dit viertal aangevuld met percussionist Martin de Ruiter (bekend als drummer van T99) en Alan McLachlan op de Telecaster gitaar (onder andere bekend van The Scene). Zij voegen zich puur bij de band omdat ze het fantastisch vinden om ongecompliceerd, ongedwongen en met ontzettend veel lol samen te spelen, waarbij er ondertussen zonder moeite een hoog technisch en muzikaal niveau wordt aangetikt.Aan de hand van de reis die de band aflegde tijdens hun trip door de Verenigde Staten, kan het unieke geluid van Leadbeaters tamelijk accuraat ontleed en geduid worden. De tour startte destijds in Knoxville,
Tennessee, midden in het iconische Appalachengebergte waar de oldtime en bluegrass oorspronkelijk zijn ontstaan. Daarna werden in dezelfde staat de country-hoofdstad Nashville en de bakermat van de blues, Memphis, aangedaan. De blues werd vervolgens nog wat verder uitgediept in de legendarische Mississippi Delta, waar de band onder meer speelde op het Delta Hot Tamale Festival in Greenville. Verder stroomafwaarts bracht de Mississippi de band naar New Orleans, de ultieme smeltkroes waar zo’n beetje alle oorspronkelijke varianten van de Amerikaanse rootsmuziek samenkomen. Tijdens een daaropvolgende show in een strandtent op Pensacola Beach in Florida, is er vervolgens een subtiele vleug Latijns-Amerikaanse cumbia over de Golf van Mexico gewaaid, recht in de muzikale gumbo van Leadbeaters. Die sound kreeg daarna nog een krachtige extra impuls op het Blackpot Festival in Lafayette, Louisiana; het hart van het cajun-gebied waar de band de Amerikaanse tour met een laatste optreden afsloot. De Amsterdamse punk-attitude die Borst en Olivier meebrengen vanuit hun gezamenlijke verleden in garage- en punkbands zoals respectievelijk The Skidmarks en Human Alert, geeft het geheel tot slot nog een flinke dosis pit en een stevige bite mee.Het album ‘Juice In The Crank’ kent hoofdzakelijk eigen interpretaties van oude traditionals die auteursrechtelijk aan niemand specifiek toegeschreven kunnen worden.
Met de nummers ‘Lead In My Pencil Blues’, ‘Dirt Rag’ en ‘So Glad I Brought My Shoe’ kent het album echter ook drie sterke eigen composities die naadloos aansluiten op dit historische bronmateriaal. Het weerspiegelt de indrukwekkende ontwikkeling die de band de afgelopen jaren heeft doorgemaakt: ze hebben de oorspronkelijke traditionele sound volledig omarmd, eigen gemaakt en naar het heden vertaald. Bijzonder in deze context om te benoemen is dat Tony Sjef de zoon is van Thomas Olivier, en dat ook Tom Borst steeds vaker met zijn vader Sander Borst op de planken staat; de muziek wordt binnen de band dus letterlijk van generatie op generatie doorgegeven, precies zoals dat al eeuwenlang gebeurt in de rijke folktraditie.Op ‘Juice In The Crank’ combineren de Leadbeaters deze onweerstaanbare americana roots-vibes constant met de ruwe, punky en akoestische energie die zo kenmerkend is voor hun liveoptredens. Dit uit zich in asymmetrische oldtime grooves (in jargon met een extra akkoord of tel ook wel crooked genoemd), opzwepende bluegrass shuffles, folky blues en melancholische doch dansbare cajun stomps. Stilstaan is bij dit album simpelweg geen optie, en dat is ook precies waar de hele plaat in de kern over gaat: beweging, altijd doorgaan (desnoods tegen de klippen op) en de motor van het leven draaiend houden met wat er ook maar voorhanden is. Met de release van ‘Juice In The Crank’ is de motor van Leadbeaters in elk geval volop op stoom.De fraaie albumcover is volledig ontworpen door de in Nederland woonachtige Amerikaanse striptekenaar en illustrator Charles Guthrie, die al sinds het begin al het artwork voor Leadbeaters verzorgt. De gedetailleerde tekening verbeeldt een vernuftige, mechanische, muzikale en tevens menselijk aangedreven machine die een T'fer – Cajun-Frans voor een triangel – tot resonantie brengt, een specifiek instrument waaruit eens te meer de liefde voor en de inspiratie uit de cajun-cultuur spreekt.
