OLIVEIRA, GLORIA DE

Met “The Lying Swans” slaat de Duits-Braziliaanse Gloria De Oliveira een nieuwe richting in. De etherische invloeden zijn net zoals op eerdere albums aanwezig, alleen minder prominent. Haar stem doet denken aan die van vroege 4AD-artiesten zoals Elizabeth Fraser van Cocteau Twins en de muziek is dromerig. Waar haar eerdere werk vrijwel in afzondering is ontstaan, is dit album het resultaat van een samenwerking met een groot aantal muzikanten. Dat hoor je terug in de rijke, overwegend akoestische instrumentatie: van harmonium en vleugel tot vibrafoon en de segulharpa. “The Lying Swans” vertelt een intiem verhaal over romantiek en verraad in de breedste zin van het woord. “I numb my hurt one last time”, zingt De Oliveira in de eerste single “Fading Faces”, als een afscheid van donkere tijden. Centraal staat een geïdealiseerd beeld van de liefde: hoe mooi het er van buitenaf uit kan zien en hoe wij vervolgens onze romantische verwachtingen daarop projecteren. Dat zie je ook terug in de Griekse mythe van “Leda en de zwaan”, waarin Zeus zichzelf in een zwaan verandert om dichter tot koningin Leda te komen. Het lijkt misschien een romantisch verhaal over verleiding en liefde, maar daaronder schuilen gevoelens van verraad en overweldiging. Film speelt altijd een grote rol in de muziek van De Oliveira. De twee EP’s uit 2019, “La Rose de Fer” en “Lèvres de Sang”, maar ook debuutplaat “Fascination” (2020) zijn stuk voor stuk vernoemd naar horrorklassiekers van Jean Rollin en onthullen haar liefde voor cult- en horrorfilms. Voor “Oceans of Time” (2022) werkte ze samen met Dean Hurley, die jarenlang de vaste geluidsontwerper was van David Lynch. Een belangrijke inspiratie voor “The Lying Swans” zijn de soundtracks van giallo-films uit de jaren zeventig en tachtig: sfeervolle Italiaanse horrormysteries die zowel gestileerd geweld als voyeurisme bevatten. Vooral “The Valley” – een indrukwekkend muziekstuk van ex-Rolling Stones-bassist Bill Wyman en Terry Taylor voor Dario Argento’s film “Phenomena” (1985) – is een grote inspiratiebron.
(bron: Sonic Nurse Selects)

Als je haar muziek beluistert, verwacht je dat Gloria de Oliveira’s wortels in IJsland liggen, maar ze is Duits-Braziliaans. Gloria heeft zowel drama, muziek als beeldende kunst gestudeerd, maar begon haar carrière in 2012 in de filmwereld. In 2017 ging ze zich met muzikale projecten bezighouden. Fading Faces, de eerste single van dit derde album, is, zoals de klanken al doen vermoeden, in IJsland opgenomen. Het lied combineert op een fascinerende wijze een dromerige zanglijn met vrolijke beats. The Voyager is meer laid-back met een prachtige fluitpartij. Wounded Birds is een spoken word-bijdrage van Tor Lundvall. Gloria is gefascineerd door proza en poëzie. De albumtitel en openingstrack Leda Saw Eyes refereren aan de Griekse mythe van Leda en Zeus, die zichzelf als zwaan vertoont. Kortom: op dit derde album laat Gloria zien hoe veelzijdig ze is. Ze werkte samen met onder anderen drummer Matt Chamberlain (bekend van zijn werk voor Tori Amos en David Bowie), gitarist Lennard Zander en harpiste Marilu Donovan. (Rosanne de Boer)