HARTMAN, GEONNE

Once More. De titel van het nieuwe album van Géonne Hartman vormde een mantra van aanmoediging tijdens de 4 jaar dat ze hieraan werkte en zelf produceerde. Het resultaat is een gloedvol werk, vol sprankelende details die in elk hoekje van het album doorklinken. Met Once More vertelt ze verhalen over leven en liefde, vriendschap en familie, betekenis en oprechtheid, tijd en generaties.

Twee jaar geleden trok Hartman zich terug in een kleine tuinhuisstudio in Amsterdam, in de achtertuin van Albert, haar oud-docent. De helft van de studio bestond uit een vleugel, de andere helft uit een boekenkast en klein bureau. Hier ontwikkelde ze haar vaardigheden als producer, arrangeur en componist naar een nieuw niveau met als resultaat een eigen analoge en akoestische sound die het album uniek maakt. Waar haar debuut (He Went To The Sea, geproduceerd door Tessa Rose Jackson) grote metaforen en arrangementen bevatte, is Once More een intiemer werk. Ze wilde een album maken wat niet zo zeer zou aanvoelen als een heel tijdperk, maar meer als een momentopname in het leven van een jonge vrouw.
Tijdens Once More is ze op zoek naar overeenkomsten tussen mensen, naar iets om aan vast te houden. Zo merkte ze tijdens het lopen van de camino naar Santiago de Compostela (die ze liep drie zomers geleden) dat haar zoektocht naar verbinding en rust niet uniek was. Ze voelde tijdens elke stap van de 700 km die ze te voet aflegde haar onrust naar de bodem zakken, als een rivier die weer helder werd. Ook merkte ze hoe mensen elkaar onderweg hielpen als het even niet meer ging.

Geïnspireerd door songwriter Adrianne Lenker en schrijver Sally Rooney, nodigt Hartman ons uit om te vertragen en de details van de wereld en het leven op te merken; de ochtenddauw voor ze verdampt zoals in Condensed Layer, het stelletje bij de speeltuin dat droomt over het hebben van een eigen gezin in Passing Bridges.
In Once More communiceren de nummers voortdurend met elkaar en verwijzen naar elkaar, zowel tekstueel als muzikaal. Er is een overweldigende samenhang en verbinding in haar werk, die elke gedachte en noot samenbrengt. In New Thing fietst ze door de regen naar huis, en bij Remember The Rain heeft ze het met haar geliefde over de tijd dat ze nog niet samen waren en blikt ze terug op dit moment. Ook zingt ze in titeltrack Once More over het dromen van het hebben van een kind, en in Waterfall hoor je een kind huilen.
In elk nummer laat Hartman haar stem en gitaar de leidraad zijn voor haar organische arrangementen, waarbij ze een gelaagde muzikale aanpak combineert met een diep gevoel van openheid en eerlijkheid zoals ze haar onrust op tafel legt in Stargazing ‘Lately I can’t sit still, I can’t pray, be quiet, no’ mijmerend over een plek waar ze zich thuis kan voelen. Of zoals in Always Waiting, een lied wat gaat over altijd maar ontevreden zijn; is there something you need to find, something you need to rewind, something you missed along the way, always waiting for the one.’
Haar muzikale universum is zowel aards als dromerig, gevuld met opwindende en kleurrijke beelden en heldere observaties. Hartman schakelt in een oogwenk van metaniveau naar het alledaagse zoals ze in Waterfall doet. ‘We watch the waterfall, we watch the water fall, you say empty your mind, empty it all. We watch the sunrise, you see the sun in my eyes, we hear a child cry, oh morning, morning light’
Hartmans liedjes herinneren ons eraan de broodnodige tijd te nemen om te voelen en te verwerken, om te zoeken en te reflecteren, en zo alles in je op te nemen. Om de rode draad die door generaties heen loopt te herkennen, het voortdurend herhalende wat onze beslissingen in zich hebben. Hoe we telkens diezelfde wolken, sterren en dromen voorbij zien komen. Haar minimalistische composities en poëtische blik nodigen uit om te vertragen, trekken je nog dichter de werkelijkheid in. Een werkelijkheid waarin de wereld kalmer is, levendiger, vol sprankelende details.

Probeer het nog eens, moedigt ze haarzelf en ons aan tijdens Once More. Wees kwetsbaar en kijk nog eens goed; naar je geliefde, naar jezelf, naar de weg die voor en achter je ligt, het kind dat speelt en de zon die ondergaat. Je bent misschien zoekend en nog niet precies waar je wil zijn, maar je bent zeker al wel een eindje op weg. ‘Once, once more, I got to open up that door’.