Recensie
Regie: Samuel Maoz
De oorlog tussen Israël en Libanon in 1982 is het strijdtoneel voor deze zeer realistische oorlogsfilm. In een tank bevinden zich vier jonge soldaten die duidelijk nog vrij weinig hebben meegemaakt. Ze zijn op een missie om Libanese terroristen uit te schakelen. Door het vizier van het tankgeschut zien ze het chaotische verloop van de strijd met lede ogen aan en neemt de angst bezit van hen. Er ontwilkkelt zich een psychologisch drama tussen de vier
waarin ze wanhopig proberen te overleven en zichzelf niet te verliezen. Op het metaal aan de binnenkant van de tank staan de pseudo-opbeurende woorden: ‘De mens is van staal, de tank is slechts van ijzer’. Samuel Maoz is er in geslaagd de beklemmende atmosfeer van het zich middenin een oorlog bevinden erg goed neer te zetten. De buitenbeelden zijn spaarzaam en je kijkt als toeschouwer mee door de lens van een schutter die te bang is om te schieten. De film won hiermee in 2009 terecht de Gouden Leeuw van Venetië.
De oorlog tussen Israël en Libanon in 1982 is het strijdtoneel voor deze zeer realistische oorlogsfilm. In een tank bevinden zich vier jonge soldaten die duidelijk nog vrij weinig hebben meegemaakt. Ze zijn op een missie om Libanese terroristen uit te schakelen. Door het vizier van het tankgeschut zien ze het chaotische verloop van de strijd met lede ogen aan en neemt de angst bezit van hen. Er ontwilkkelt zich een psychologisch drama tussen de vier
waarin ze wanhopig proberen te overleven en zichzelf niet te verliezen. Op het metaal aan de binnenkant van de tank staan de pseudo-opbeurende woorden: ‘De mens is van staal, de tank is slechts van ijzer’. Samuel Maoz is er in geslaagd de beklemmende atmosfeer van het zich middenin een oorlog bevinden erg goed neer te zetten. De buitenbeelden zijn spaarzaam en je kijkt als toeschouwer mee door de lens van een schutter die te bang is om te schieten. De film won hiermee in 2009 terecht de Gouden Leeuw van Venetië.
