Recensie
Het titelloze debuut uit 1995 zette Drugstore meteen op de kaart. Dromerige, vaak zwartgallige muziek met op gepaste tijden een gitaareruptie met in de hoofdrol de hese stem van bassiste Isabel Monteiro. Nog twee albums volgden, maar in 2001 hield de band het voor gezien en het ging niet echt goed met Monteiro. Een eenmalige reünie in 2009 werd echter met gejuich ontvangen, van een fan kreeg ze een gitaar, via audities een nieuwe band en al snel schreef ze de nummers voor Anatomy. Nummers waarin Monteiro geen enkele moeite doet om zichzelf te sparen of meer dan een sprankje optimisme toe te laten, maar het resulteert een in sfeervol prachtplaatje.
