TUXEDOMOON

Desire is het tweede studioalbum van Tuxedomoon en verscheen oorspronkelijk als LP in 1981. Het album heeft een centrale plaats binnen de avant-garde en post-punk, waarbij de band op deze plaat een combinatie laat horen van experimentele rock, elektronische invloeden, jazz en klassieke elementen. Typerend voor Tuxedomoon klinkt Desire als een eigenzinnige soundtrack bij een denkbeeldige film noir: soms afstandelijk en vervreemdend, dan weer opvallend melodieus en warm. Synthesizers staan centraal, terwijl saxofoon en viool als voorname soloinstrumenten de sound verrijken, iets wat in die tijd nog uitzonderlijk was binnen het genre.

Kenmerkend aan Desire is de intellectuele, soms raadselachtige benadering die Tuxedomoon hanteert: ritmes zijn vaak dansbaar, maar de muziek meldt zich eerder als kunstzinnige provocatie dan als conventionele pop. De band wijkt af van traditionele structuren en kiest voor onverwachte wendingen en expressieve sfeerbeelden. Vocale bijdragen worden afgewisseld met instrumentale stukken, waardoor het album een eclectische en gelaagde luisterervaring biedt. Door zijn innovatieve sound en ongrijpbare karakter wordt Desire gezien als een cultklassieker en een belangrijke mijlpaal binnen de post-punk en experimentele stromingen van de vroege jaren tachtig.