Bij de koffie van platenzaak Concerto staat een lange rij. Honderdvijftig fans wachten zenuwachtig op de luistersessie van How Did I Get Here van Louis Tomlinson. De eerste klanken klinken en een meid schreeuwt met luide stem: ‘Stilte, alsjeblieft!’ De toon is gezet: opletten allemaal. Dit is het derde soloalbum dat Louis uitbrengt na de split van boyband One Direction in 2016. Waar zijn eerdere albums, Walls (2020) en Faith in the Future (2022), een overwegend 2000s alt-rocksound hebben, brengt Louis in zijn nieuwe album een mix van funk-geïnspireerde poprock met een flinke baslijn, waarin hij voor het eerst echt zelfverzekerd overkomt. Louis’ sterkte als songwriter komt het meest helder naar voren in rocky en edgier liedjes als de leadsingle ‘Lemonade’ en nummers ‘Imposter’ en ‘Jump the Gun’, die ook zeker weten live goed zullen klinken. Maar ook het melancholische ‘Dark to Light’ heeft een eigen charme: groepjes vriendinnen vliegen elkaar huilend in de armen. Hoewel sommige teksten nog wat oppervlakkig blijven, zoals ‘maybe it’s the ocean in the air/maybe it’s just that I don’t really care’ in het nummer ‘Lazy’, bestaat de plaat uit een hoop pakkende funky popliedjes waar niet alleen de fans maar meer mensen van kunnen genieten (Annabel Smeehuijzen)
