ROVIA, MON

LUISTERTRIP FEBRUARI 2026
Met Bloodline bewijst Mon Rovîa dat je geen "wall of sound" nodig hebt om een diepe indruk achter te laten. Zijn 'Afro-Appalachian' folk is een technisch hoogstandje van eenvoud; de droog opgenomen fingerstyle gitaarpartijen klinken zo dichtbij dat je de wrijving op de snaren bijna voelt. Muzikaal leunt de EP op organische ritmiek, waarbij handgeklap als een soort natuurlijke hartslag dienst doet. Zijn stem is het meest veelzijdige instrument. De manier waarop hij balanceert tussen een korrelige bariton en een breekbare Bon Iver achtige falsetto (Net als Justin Vernon gebruikt Mon Rovîa zijn kopstem niet om te pronken, maar om kwetsbaarheid te tonen. Het is een ijle, bijna breekbare manier van zingen) geeft nummers als 'Whose Face Am I' een bijna spirituele lading. De teksten over zijn Liberiaanse wortels en de zoektocht naar identiteit zijn intelligent verweven met subtiele elektronische texturen die de nummers diepte geven zonder ze te overstemmen. Als kritische luisteraar merk ik dat de plaat zó meditatief is dat de dynamiek soms wat vlak blijft; een incidentele rauwe uithaal had voor een welkome schuring gezorgd. Toch is de productie, met haar rijke harmonieën en intieme sfeer, van een zeldzaam hoog niveau. Bloodline is een breekbaar, sonisch meesterwerkje dat de luisteraar dwingt tot stilte en een oprechte verbinding. (Alexander Gout)