Recensie
Soms haalt het leven de muziek in en met Solo's ‘NEW MEN’ lijkt dat het geval te zijn.
Solo, het popduo van Michiel Flamman en Simon Gitsels, maakte tussen 2004 en 2008
drie “naar perfectie neigende” platen. De singles ‘Mind’ en ‘Come Back To Me’ werden
breeduit gedraaid van Kink Fm tot Radio 2. Het duo was de eerste met intieme
koptelefoonconcerten en speelde op festivals als Noorderslag, Haldern Pop en Lowlands.
Ook na een pauze van 15 jaar werpt de unieke samenwerking nog steeds vruchten af. Net
als ‘Songs 'n Sounds’ en ‘Solopeople' is ‘NEW MEN’ een album om ademloos naar te
luisteren. De pianoklanken en zanglijnen hebben nog steeds het gouden randje waar Solo
geliefd om is geworden. De band bezit de uitzonderlijke gave gloedvolle popnummers te
schrijven, die de indruk wekken er altijd geweest te zijn, of er anders geweest hadden
moeten zijn.
Maar voordat ‘NEW MEN’ uitkomt begint voor Flamman helaas een verhaal buiten de
muziek. Namelijk die van de gezondheid, want daar gaat het al enige tijd minder mee. Als
de testen achter de rug zijn, gaat het plotseling over “een zeldzame variant”, over “stadium
4b”. Flamman heeft uitgezaaide longkanker en zal zal niet meer beter worden. De come
back plaat (b)lijkt een afscheidsplaat te worden.
Door alles wat er na de afronding van de plaat gebeurt, komt een nieuwe schijnwerper op
‘NEW MEN’ te staan. Niet in de laatste plaats vanwege de teksten die altijd van groot
belang voor Solo zijn geweest. In ‘We All Fall Prey’ lijkt het alsof Flamman een
voorspellende gave heeft voor wat er allemaal nog gaat komen. Over dat het leven veel
moois te bieden heeft, maar iedereen uiteindelijk ten prooi valt aan het lot: “In the end we
all fall prey, to fate”.
Het blijkt ineens een album met songs vol herinneringen. Aan Flammans opgebouwde
vriendschap met de verslaafde zwerver Walid in ‘Embers’ en ‘No One Cares For Anyone’.
Bij zijn overlijden blijft Flamman als enige achter. Aan hem om de herinnering aan Walid in
leven te houden. De nummers gaan over loslaten en over de wonden die liefde achterlaat.
Een hoogtepunt is ‘Unmarried Man’ met een even vernieuwende als terloopse
pianomelodie van Gitsels en een tekstuele hamerslag van Flamman: “We’re apart together
at our best”. Maar terugkijkend, twijfelend of hij genoeg van het leven heeft gemaakt, is er
maar één conclusie mogelijk: als Flamman alles over mag doen, dan graag nogmaals dit,
alles precies zoals hij eerder heeft gedaan:
If I could I’d do it all again
It’s worth the hurt, it’s only pain
So I’d do it, I’d do it, I’d do it all again
(Uit ‘Do It All Again’
Solo, het popduo van Michiel Flamman en Simon Gitsels, maakte tussen 2004 en 2008
drie “naar perfectie neigende” platen. De singles ‘Mind’ en ‘Come Back To Me’ werden
breeduit gedraaid van Kink Fm tot Radio 2. Het duo was de eerste met intieme
koptelefoonconcerten en speelde op festivals als Noorderslag, Haldern Pop en Lowlands.
Ook na een pauze van 15 jaar werpt de unieke samenwerking nog steeds vruchten af. Net
als ‘Songs 'n Sounds’ en ‘Solopeople' is ‘NEW MEN’ een album om ademloos naar te
luisteren. De pianoklanken en zanglijnen hebben nog steeds het gouden randje waar Solo
geliefd om is geworden. De band bezit de uitzonderlijke gave gloedvolle popnummers te
schrijven, die de indruk wekken er altijd geweest te zijn, of er anders geweest hadden
moeten zijn.
Maar voordat ‘NEW MEN’ uitkomt begint voor Flamman helaas een verhaal buiten de
muziek. Namelijk die van de gezondheid, want daar gaat het al enige tijd minder mee. Als
de testen achter de rug zijn, gaat het plotseling over “een zeldzame variant”, over “stadium
4b”. Flamman heeft uitgezaaide longkanker en zal zal niet meer beter worden. De come
back plaat (b)lijkt een afscheidsplaat te worden.
Door alles wat er na de afronding van de plaat gebeurt, komt een nieuwe schijnwerper op
‘NEW MEN’ te staan. Niet in de laatste plaats vanwege de teksten die altijd van groot
belang voor Solo zijn geweest. In ‘We All Fall Prey’ lijkt het alsof Flamman een
voorspellende gave heeft voor wat er allemaal nog gaat komen. Over dat het leven veel
moois te bieden heeft, maar iedereen uiteindelijk ten prooi valt aan het lot: “In the end we
all fall prey, to fate”.
Het blijkt ineens een album met songs vol herinneringen. Aan Flammans opgebouwde
vriendschap met de verslaafde zwerver Walid in ‘Embers’ en ‘No One Cares For Anyone’.
Bij zijn overlijden blijft Flamman als enige achter. Aan hem om de herinnering aan Walid in
leven te houden. De nummers gaan over loslaten en over de wonden die liefde achterlaat.
Een hoogtepunt is ‘Unmarried Man’ met een even vernieuwende als terloopse
pianomelodie van Gitsels en een tekstuele hamerslag van Flamman: “We’re apart together
at our best”. Maar terugkijkend, twijfelend of hij genoeg van het leven heeft gemaakt, is er
maar één conclusie mogelijk: als Flamman alles over mag doen, dan graag nogmaals dit,
alles precies zoals hij eerder heeft gedaan:
If I could I’d do it all again
It’s worth the hurt, it’s only pain
So I’d do it, I’d do it, I’d do it all again
(Uit ‘Do It All Again’
