I-SEF U-SEF

Een onbewoond eiland. Voor de een gevoel van eenzaamheid en isolement. Voor de ander een droombeeld van ruimte en rust. Als kleine jongen ervoer ik nogal eens onrust. Slapeloze nachten. Dan kwam mijn vader naast me zitten, stopte hij een cd’tje in het Philips radiootje op het nachtkastje en nam hij me mee naar zo’n onbewoond eiland. Eentje in mijn hoofd. Zo gingen we dan op zoek naar richting in de onrustige ruis die zo vaak volgde op momenten van stilte. Laat Consistency nou net Yousef El-Magharbel’s lofzang zijn aan die stilte. Aan het enige consistente in ieders leven: eenzaamheid. Onder de noemer i-sef u-sef maakt hij vignetten van songs. Als schetsen in een schrift en pagina’s in een dagboek, geschreven op een zolderkamer, zijn de composities kort, kunnen ze plotseling eindigen en lopen ze in elkaar over. Abstracte geintjes wisselen af met fraaie solo’s. Allemaal op zijn fagot. En dat klinkt veel duffer dan het is, want i-sef u-sef klinkt Dilla-esque of Madibiaans. Er wordt ook gezongen. Teksten over zelfreflectie die uitmonden in zelfliefde. Dat alleen zijn niet eenzaam hoeft te zijn. Het maakt van Consistency de ultieme zolderkamerplaat. En is de beste zolderkamerplaat niet ook eigenlijk meteen de perfecte Desert Island Disc? Voor de jonge i-Stef u-Stef zeker. (Stef Mul)