MY NEW BAND BELIEVE

Heb je die freak-jazz-rockplaat van black midi-frontman Geordie Greep gehoord? Stiekem al een beetje een moderne cultplaat… Nou, nu is het de beurt aan die andere. De bassist en met vlagen ook zanger van black midi: Cameron Picton. Hij levert onder de naam My New Band Believe zijn gelijknamige solo-debuutalbum. Zeker niet minder freaky (tja, you can’t get black midi out of the man), maar toch wel een stuk tastbaardere muziek. Hier klinken zowaar liedjes. Weet je wel, met structuur. Vaak op akoestische basis, met speelse folkinvloeden. Van gekke, veranderlijke songs van acht minuten tot lieve, korte liefdesliedjes. Fantastische plaat. (Daan van Eck)

Interview met Cameron Picton (MNBB)
Na een grote pan vol gekookte rivierkreeft in China belandde Cameron Picton, de voormalige bassist van weirdo-rockband black midi, in een delirische staat. Uitgeput van een eindeloze tour in Azië en met een voedselvergiftiging in de gelederen, kwamen in een nachtelijke koortsdroom vier woorden tot hem: ‘My New Band Believe’. De volgende ochtend werd hij wakker, zag hij dit in zijn notitieboekje staan, en ineens wist hij het: onder deze naam zou hij weer muziek gaan maken. Hij vertelt er alles over. (Door: Daan van Eck)

De vervolgstap

black midi-frontman Geordie Greep ging solo verder, gewoon als Geordie Greep. Wel zo makkelijk. Bassist Cameron Picton vond het te makkelijk om hetzelfde te doen. Na het uiteenvallen van de band waar hij als tiener zoveel furore mee maakte in de Londense gitaarscene (en uiteindelijk ver daarbuiten), nam hij uitgebreid de tijd om na te denken over de vervolgstap in zijn leven. ‘Weet je, ik kan mezelf simpelweg niet voor me zien als soloartiest,’ vertelt hij. ‘Ik heb mijn hele leven onderdeel willen zijn van een band. Hoe dat eruit moest zien na black midi was wel even zoeken…’

Hij gaat nu verder als My New Band Believe, een band zonder vaste bandleden, waarbij elke show gespeeld kan worden door andere muzikanten en er sprake is van slechts één constante: Cameron Picton. De gelijknamige debuutplaat is uit. De debuutshow op Nederlandse bodem zal plaatsvinden op het experimentele Haagse festival Rewire. Die gekke naam? Tja, dat weet Cameron zelf ook niet. ‘Het vervolg van een koortsdroom na een voedselvergiftiging in China,’ vertelt hij. Met een brede lach laat hij een foto zien die hij had gemaakt van zijn bijna fatale pan vol kreeft. ‘Maar ergens ook wel toepasselijk. Het bevat de geruststelling dat ik alsnog in een band zit en dat het iets nieuws is. Iets wat ook constant kan veranderen en nieuw kan zijn.’

On a whim

Want eigenlijk weet Cameron Picton zelf niet eens hoe de toekomst van My New Band Believe eruit gaat zien. Vaste bandleden? Misschien. Soloproject? Misschien. Een nieuw album? Geen idee. ‘Nee, ik denk het liefst nergens over na,’ zegt hij. ‘Het liefst doe ik alles on a whim, zonder enig plan. Daar komen naar mijn ervaring de mooiste dingen uit.’

Laten we dan eerst nog maar blijven bij het heden. Er is nu een debuutplaat met de titel My New Band Believe, tot stand gekomen in allerlei Londense studio’s met een groot aantal gastartiesten, waaronder de vrijwel complete experimentele folkband caroline. Cameron Picton als een quasi-bandleider. Het resultaat is een hallucinante, grootse rockplaat (you can’t get black midi out of the man!), waar de akoestische gitaar vaak de hoofdrol speelt en folkinvloeden de dienst uitmaken. Van gekke, veranderlijke songs van acht minuten tot lieve, korte liefdesliedjes. Verschillende emoties en thema’s, Cameron die in het hoofd kruipt van allerlei lugubere, maar ook juist lieve personages. Zijn eigen vaak hysterische ideeën brengt hij in uiting via onbetrouwbare vertellers en even hysterische muziek.

Cameron Picton is niet meer achttien jaar oud

Het vergt veel schrijftalent en vooral veel verbeeldingskracht om te schrijven wat Cameron Picton schrijft. In het hoofd kruipen van allerlei lugubere mannetjes. Openingstrack ‘Target Practice’ is een hele uitgebreide wraakfantasie. ‘I’ll never let your family forget’ en ‘don’t cry, you deserve this’, klinkt over een zachte gitaartokkel en strijkinstrumenten, voordat het liedje compleet openbarst. Aan het eind van het liedje klinkt het geluid van een samoeraizwaard dat iemands hoofd eraf hakt. De toon van het album is gezet. Het voelt alsof het heel makkelijk tot hem komt. Toch ziet hier een lieve, zacht pratende en een beetje nerdy jongen in de Zoom-call. Is er een kant van Cameron Picton die we niet kennen?

‘Misschien wel,’ lacht hij. ‘Maar ik denk dat je op deze manier veel meer gelaagdheid en betekenis mee kan geven aan je liedjes. Het is dat ik op deze manier uiting kan geven aan mijn uiterste en meest extreme gedachten of fantasieën. Dat vond ik misschien wel het leukste aan het maken van dit album.’

Cameron lijkt even weg te dromen en te reflecteren. ‘Weet je, ik ben super trots op wat we allemaal hebben gedaan en gemaakt met black midi. Maar in die tijd… teksten schrijven boeide me zo weinig. Het voelde als een moetje. Snap je? De muziek maken was het leukste wat er was, we waren zo vrij, maar dan kwamen de teksten nog. Iedere keer dacht ik: “Pfff, moet dit nou echt per se?” De afgelopen jaren ben ik verliefd geworden op schrijven. Ik heb lang m’n tijd genomen tot ik met My New Band Believe kwam omdat ik ook graag de fouten uit het verleden goed wilde maken. Alle dingen die we met black midi niet perfect deden, kon ik nu perfectioneren. Teksten schrijven was daar voor mij een groot onderdeel van.’ Hoe het komt dat hij er nu zoveel plezier in vindt, is volgens Cameron heel simpel: ‘Ik ben niet meer fucking achttien jaar oud.’