PERSONAL TRAINER

Wat heeft Willem Smit al een berg leuke muziek op ons afgestuurd, zeg. Als tiener begonnen met Palio Superspeed Donkey, daarna met Canshaker Pi en sinds een jaar of acht met Personal Trainer. In het kort: Human Assholes is hun derde plaat, hun meest toegankelijke en simpelweg hun beste. De vergelijking met Pavement was bij Personal Trainer nooit ver weg en die kun je nog steeds maken (dwarsigheid zat hier hoor, geen zorgen), maar daar is een boel bijgekomen. Smit schreef deze keer de nummers vooral op akoestische gitaar (in plaats van de laptop) met de rest van de band erbij; misschien komt het daardoor. Hoe dan ook: de plaat opent met een paar stekelige songs zoals je van Personal Trainer kan verwachten, en vanaf het poppy Moping gaat de trukendoos open. The Burrows is een ballad met een stevige seventies-vibe, Barely Guillaume is melancholiek midtempo en na Hole (verraderlijk vrolijke latinopop) volgt het titelnummer, dat langzaam en statig, haast proggy opbouwt. Vervolgens het opgewekte Tempo en single Tyres Skid, een melancholieke meezingbare popsong (met dan weer een eighties-feel), waarna Object Permanence heerlijk ouderwets ontspoort. Dit alles met die lekker nonchalante voordracht van Smit en verduiveld slimme, gelaagde arrangementen (die strijkers in Barely Guillaume, die klarinet in Tempo, die blokfluit in Object Permanence) waarop je nauwelijks uitgeluisterd raakt. Laten we het er maar op houden dat Personal Trainer op Human Assholes laat horen op hoeveel verschillende manieren een dwars liedje catchy kan zijn. En dat zijn er best veel. (Louk Verschuren)