WEEZER

Als fan van het eerste uur (lidnummer 195 van de fanclub) vind ik het een eer dat ik een recensie mag schrijven van het nieuwe album van Weezer. Het gevaar dat ik superlatieven gebruik is klein, want ook ik weet dat niet alles in goud verandert wat Weezer aanraakt (moet ik iemand nog herinneren aan Teal?). Neemt niet weg dat ik elke keer weer uitkijk naar een nieuwe release van de Amerikaanse powerpopnerds. Van de vooruitgesnelde singles We Might Be Strangers (met medewerking van Wednesday) en C.E.O. raakte ik al in een optimistische bui. Want: vintage Weezer. Na het horen van het hele album sta ik juichend op de bank. Sorry, nu praat ik toch in superlatieven. Maar de kans dat Weezer het verprutst is nu eenmaal groot (moet ik iemand nog herinneren aan Ratitude?). Nee, ik ga dit zestiende album niet vergelijken met het iconische debuut uit 1994; dat is niet eerlijk, maar nummers als Shine Again, Nowhere en vooral The LA Sound zijn naast de eerder genoemde singles toch wel echt ouderwets goed. Weezer klinkt op The Gold Album als Weezer en dat is in dit geval een groot compliment. Toch weer goud dus. (Peter van der =W=ijst)
The new Weezer album - Weezer -- is hands down the band’s most collaborative. They all took turns contributing songs; they all took turns writing ON songs together. Produced by Kenneth Blume and Klas Ahlund, Weezer is already shaping up to be another standout in the band’s incredible, timeless catalog following the release of the recent acclaimed single “Shine Again.”