ALABAMA SHAKES

Na Sound & Color uit 2015 bleef het elf jaar stil rond de Amerikaanse indieband Alabama Shakes. Tot nu, want voor me ligt de nieuwe plaat van het trio, genaamd I Must Be Dreaming. De heerlijke stem van zangeres Brittany Howard is als vanouds vol soul en pakt je direct bij je kladden. De bas van Zac Cockrell heeft een erg vooraanstaande plek op de plaat gekregen en al zijn lijnen zijn raak. Gitarist Heath Fogg kleurt alles prachtig in en zo hebben ze met z’n drieën een dijk van een plaat afgeleverd. Het album gaat over hoe geweldig het leven met je partner achter de voordeur kan zijn. Aan de andere kant is het een protest tegen de door Trump veroorzaakte val van Amerika, waarbij het trio zich afvraagt: kan dit écht waar zijn? Toch kiest de band bij American Dream niet voor het rauwe retrorockgeluid van weleer, maar klinkt het nummer relaxt, bijna dromerig. Zoals eigenlijk het grootste deel van I Must Be Dreaming. Een lofzang op het leven en een protest tegen de (door Amerika vormgegeven) wereld tegelijkertijd. Fijne plaat met psychedelische soulinvloeden. Behoorlijk experimenteel. Zeker als je het vergelijkt met hun eerdere werk. (Gert van Engelenburg)

Alabama Shakes leveren met "I Must Be Dreaming" een bezield, meeslepend album af dat uitblinkt in muzikale gelaagdheid en emotionele diepgang. Vanaf de eerste seconde grijpt de rauwe, gospel-achtige stem van Brittany Howard je recht bij de keel, ondersteund door een warme, dromerige baslijn en subtiele gitaren die de perfecte vintage sfeer neerzetten. het album balanceert feilloos op de grens tussen nostalgische soul en rauwe indierock, waarbij de dynamiek traag maar consistent wordt opgebouwd naar een intense, cathartische climax. Het voelt precies aan zoals de titel suggereert: een melancholische, bijna buitenaardse trip waarin desillusie en hoop met elkaar versmelten. Voor liefhebbers van authentieke, ongepolijste muziek is dit een absoluut meesterwerk dat bewijst waarom de band destijds de r&b- en rockwereld op zijn grondvesten deed schudden.