Recensie
In 1964 begon het filmgenie Henri-Georges Clouzot aan zijn, zou later blijken, laatste en meest uitdagende filmproject: L’Enfer. Clouzot, die toen al een reeks klassiekers op zijn naam had staan, waaronder Les Diaboliques (1955) en La Salaire De La Peur (Eng. Wages Of Fear; 1953 ), werd door zijn perfectionisme met een scheve blik aangekeken door de nieuwe garde van Nouvelle Vague regisseurs als Godard en Truffaut. Maar het beoogde concept zou baanbrekend blijken. Het verhaal is even simpel als intrigerend: Marcel Prieur (Serge Regianni) is eigenaar van een hotel in een klein Frans dorp, gelegen aan een idyllisch meer, en is getrouwd met de beeldschone Odette (Romy Schneider op het hoogtepunt van haar roem). Door het uitdagende gedrag van Odette raakt echtgenoot Marcel stukje bij beetje steeds meer overtuigd van het overspel van zijn vrouw, ook al heeft hij daar vrijwel geen bewijs voor. Het verdachte gedrag van Odette, of wat hij zich daar van inbeeldt, wordt geleidelijk aan een obsessie en Marcel lijkt zijn verstand te verliezen. Clouzot werkte intensief en met een enorm budget aan de meest waanzinnige filmexperimenten, met als resultaat een aantal baanbrekende en oogstrelende, psychedelische beelden die de krankzinnigheid van Marcel op perfecte wijze weergeven.
Maar… het eindproduct zou het publiek echter nooit bereiken. Het even waanzinnige perfectionisme en de belachelijke druk die Clouzot zijn cast en crew oplegde, zouden uiteindelijk zowel de ondergang van zijn droom als van zijn eigen gezondheid betekenen. Clouzot kreeg een hartaanval tijdens de opnames. Pas decennia later zouden de 185 blikken met volgeschoten celluloid teruggevonden worden. Documentairemakers Serge Bromberg en Ruxandra Medrea hebben doormiddel van archiefbeelden en een ruime greep uit het overgebleven materiaal een prachtige reconstructie gemaakt van wat wellicht een magistrale film had kunnen zijn. Inferno kan dan ook gezien worden als een soort Hearts Of Darkness – de documentaire over de stormachtige productie van Coppola’s Apocalypse Now – van de (Franse) art house cinema. Met als belangrijk detail dat L’Enfer het daglicht nooit zou zien en dat we hier dus te maken hebben met een verloren film van een van de grootste meesters van de Franse filmgeschiedenis met een van de meest roemruchte actrices, Romy Schneider, in de hoofdrol. Voor fans van beide is dit een documentaire om je vingers bij af te likken. Romy Schneider werd nog nooit zo kunstig, erotisch en in haar element in beeld gebracht. Essentiële tip!
Maar… het eindproduct zou het publiek echter nooit bereiken. Het even waanzinnige perfectionisme en de belachelijke druk die Clouzot zijn cast en crew oplegde, zouden uiteindelijk zowel de ondergang van zijn droom als van zijn eigen gezondheid betekenen. Clouzot kreeg een hartaanval tijdens de opnames. Pas decennia later zouden de 185 blikken met volgeschoten celluloid teruggevonden worden. Documentairemakers Serge Bromberg en Ruxandra Medrea hebben doormiddel van archiefbeelden en een ruime greep uit het overgebleven materiaal een prachtige reconstructie gemaakt van wat wellicht een magistrale film had kunnen zijn. Inferno kan dan ook gezien worden als een soort Hearts Of Darkness – de documentaire over de stormachtige productie van Coppola’s Apocalypse Now – van de (Franse) art house cinema. Met als belangrijk detail dat L’Enfer het daglicht nooit zou zien en dat we hier dus te maken hebben met een verloren film van een van de grootste meesters van de Franse filmgeschiedenis met een van de meest roemruchte actrices, Romy Schneider, in de hoofdrol. Voor fans van beide is dit een documentaire om je vingers bij af te likken. Romy Schneider werd nog nooit zo kunstig, erotisch en in haar element in beeld gebracht. Essentiële tip!
