Dat muziek eigenlijk vooral een vertaling is van het complexe gevoelsleven dat onze diersoort kent, is ongetwijfeld al duizenden keren beschreven. Maar hoe Grinderman op het tweede album de rauwe oerdriften van de mens in muzikale vorm laat horen is bijna ongekend. Van knagende honger tot onbeteugelde geilheid en van blinde woede tot verstikkende gulzigheid, nog nooit klonk het zo puur en herkenbaar. Waar de eerste Grinderman vooral een rechtstreekse uiting van deze gevoelens was, zo laten Nick Cave en de zijnen op Grinderman 2 horen hoe je deze eruptie vorm geeft in bloedstollend mooie songs. Eerste single Heathen Child is een perfect voorbeeld van hoe blues had kunnen klinken als het in deze eeuw was uitgevonden. Stekende, prikkelende teksten op een muzikale begeleiding die gromt, rammelt en zweet van de opwinding. When My Baby Comes bouwt vervolgens op bezwerende wijze toe naar een van de weinige rustpunten van de plaat, het duister en onheilspellend kabbelende What I Know. Een chaotische bezetenheid maakt zich vervolgens meester van de band in Evil, die vervolgens overwonnen wordt in de drie subliem afsluitende nummers van de plaat. Grinderman 2 is een overlevingstocht die geen seconde medelijden heeft met zwakke broeders die het tempo niet bij kunnen houden. Nick Cave loopt voorop en voert zelfverzekerd zijn volgers aan, zonder ook maar een seconde om te kijken naar wat anderen doen. Een compleet eigen en tegelijk authentieke plaat, die je maar eens te meer doet beseffen hoe zeldzaam dat tegenwoordig nog is.
