De titelloze plaat die door fans steevast Tripod wordt genoemd, wil niet behagen. Dit is rouw in versterkers: traag, donker en onverbiddelijk. Alice in Chains klinkt hier als een band die bij elkaar blijft terwijl alles kraakt. Geen catharsis, geen verlossing, alleen zwaarte die blijft staan. Zoals de hond op de hoes: mank, maar aanwezig. Dertig jaar later klinkt het album niet gedateerd maar juist onthutsend scherp. Deze heruitgave onderstreept hoe compromisloos eerlijk Tripod was — en hoe zeldzaam die vorm van zwaarte in rockmuziek is gebleven. (Wim Koevoet)