Open main menu

winkelmandje

Geen artikelen geselecteerd
GRATIS VERZENDING VANAF 50,- OF AFHALEN IN DE WINKELS VAN CONCERTO EN PLATO VOOR 16:00 BESTELD MORGEN IN HUIS

Recensie

Qua muzikale kleur begeeft Nick Cave zich de afgelopen jaren op een gitzwart vlak. Logisch gezien de diep trieste en onmenselijke gebeurtenis die hem in 2015 ten deel viel met het onverwachte verlies van zijn zoon Arthur. Wie had het hem kwalijk genomen als hij nooit meer iets had gemaakt? Maar in 2016 keerde hij al terug met het muzikale parel Skeleton Tree en, drie jaar later, Ghosteen. Het leed vertalen in grootse kunst, de voorbeelden daarvan liggen niet voor het oprapen. Samen met de Australische violist en multi-instrumentalist Warren Ellis maakte Cave Carnage, dat recent verscheen en direct bij luisterbeurt één de grote kracht van Cave openbaart: overtuiging. Alle noten zijn raak, muzikaal vernuftig en vernieuwend. Dat begint al bij opener Hand Of God, waarin Cave en Ellis vooral dreigend klinken, met een bonkende bassdrum en een horrorachtig orgeltje. Op titelnummer Carnage keert een Nick Cave-refreintje terug. Niet als herhaling van eerdere zetten, dat is nooit besteed aan Cave, maar wanneer hij zingt It’s Only Love weet je: dit is Cave. Lieflijk, met belletjes op de achtergrond en een melodieus orgeltje. Door dit het hoogtepunt te noemen doe je de rest schromelijk tekort. Want Carnage staat vol met typische Cave-songs die toch steeds vernieuwend klinken. Briljante plaat die jaren meegaat.



Volkskrant recensie (Gijsbert Kamer)
Nick Cave laat op Carnage zijn stem als vanouds briezen, wanhopen en intimideren ★★★★☆

In zijn nieuwsbrief The Red Hand Files had Nick Cave het al aangekondigd: de uitverkochte tournee met zijn Bad Seeds kon door corona niet doorgaan, dus ging hij met violist en vaste waarde van de band Warren Ellis de studio in voor het maken van een plaat die hij zelf omschrijft als ‘brutal but very beautiful’.

Maar dat Carnage vanaf donderdagmiddag ineens op alle streamingplatforms valt te beluisteren, is toch een verrassing. Een beperkt aantal journalisten kreeg het album een dag eerder in de mailbox.

De eerste indruk is dat van een fraai, weerbarstig album dat net als het in 2019 met de Bad Seeds gemaakte Ghosteen het resultaat lijkt van improviseren en zoeken naar nieuwe songsstructuren.

Maar Carnage lijkt minder uitgedacht. Afgeronde liedjes, daar doen Cave en Ellis niet aan. Elektronica, strijkers, pulserende drumcomputers, piano en zangpartijen die soms tot koorgrootte worden uitvergroot, ontdoen Carnage van de soberte die Caves recente albums kenmerken. En Cave laat zijn stem briezen, wanhopen en intimideren zoals we hem dat lang niet meer hebben horen doen.

Daar heeft hij op Carnage (‘Bloedbad’) alle reden toe, want zijn teksten laten een dolende ziel horen. Alleen achtergebleven wachtend op genade van de Hand of God, zoals het openingsnummer heet. De eerste regels: ‘There are some people trying to find out who/ There are some people trying to find out why/ There are some people that aren’t trying to find anything/ But that kingdom in the sky’.

Dat ‘kingdom in the sky’ keert in diverse nummers terug. Veel goeds heeft het niet in petto, lijkt het. Caves teksten zitten vol hallucinerende beelden en bijbelse referenties die je niet snel loslaten. ‘I am a Botticelli Venus with a penis’, declameert hij in White Elephant. Boeken van Flannery O’Connor en beelden van een tapdansende Fred Astaire worden even makkelijk opgeroepen met muziek die meer dreigt dan troost.

En een enkele keer irriteert die muziek zelfs. Je schrikt je een ongeluk als Cave en Ellis in koorzang halverwege White Elephant met een inhaakmomentje het ‘kingdom in the sky’ aankondigen, dan springt het glazuur echt even van de tanden. Komisch bedoeld of ernst? Je weet bij Cave vaker niet zeker wat de intenties zijn. Dat maakt zijn werk ook na meer dan veertig jaar altijd weer interessant.

Carnage is ondanks enkele mindere momenten en soms rommelige, overdadige arrangementen, toch weer een indrukwekkende toevoeging aan Caves imposante oeuvre. Hij besluit met de woorden ‘what doesn’t kill you just makes you crazier’. Daarin lijkt hij te berusten wanneer we hem met stemmige pianonoten horen meeneuriën. Wij weten het nog niet zo zeker met dat ‘kingdom in the sky’ van hem, en zetten het album nog een keer op.



1. Hand of God
2. Old Time
3. Carnage
4. White Elephant
5. Albuquerque
6. Lavender Fields
7. Shattered Ground
8. Balcony Man
Door Hans van der Maas op

Tracks

Disc 1
1. Hand Of God
2. Old Time
3. Carnage
4. White Elephant
5. Albuquerque
6. Lavender Fields
7. Shattered Ground
8. Balcony Man
.

nieuwsbrief